Berichten uit het koor

Mijn zingend leven is tamelijk divers van karakter.
Nu eens zing ik in een koor met honderdtwintig strottenhoofden, dan weer eens solo in een kerk in een dorp ver, ver weg en deze week kwam ik mezelf tegen in de grote zaal van Musis Sacrum, in het ensemble bij de repetities van Lehar’s Lustige Witwe.

Je ontmoet bij elk project weer nieuwe mensen en gelukkig is edereen ook dit keer, stuk voor stuk, bijzonder leuk, intelligent, knap en  waanzinnig muzikaal. Ik vermaak me prima, op het toneel wordt nu en dan champagne geschonken en de dresscode is friendly cocktail.
Mijn zwarte oratorium map en dito jurk mis ik derhalve niet heel erg.

De solisten hebben in de Lustige Witwe honderdachtentachtig keer zoveel tekst en liedjes en wij van het koor hebben dan ook genoeg tijd om achter de schermen de laatste roddels en niet in de laatste plaats: onze walspasjes door te nemen. We ondervinden hier toch wel enige stress van, omdat de Weense Wals nu niet bepaald tot onze “Algemeinbildung” behoort (gebrek aan Weens bloed, waarschijnlijk).

Meneer Herzl, onze toegewijde regisseur, zei dat we op enig moment, als de muziek er naar neigde, gewoonweg ‘einen Kerl greifen’ moesten. Nein, nicht der knappe hoofdrol Meneer, die is natuurlijk weer bestemd voor die knappe hoofdrol Mevrouw. Tja – je zingt in het koor of niet.  Afijn, wij zetten onze beste beentjes voor en zingen en dansen ‘So lang der Walzer klingt, so lang er klingt’.

Murni Suwetja