Muzikale fitness met emotie

Dvorák nr. 7 olv Jakub Hrusa, Cédric Tiberghien piano
en voorprogramma Het Groot Gelders Dvorák Orkest
3 en 4 juni 2011, Arnhem en Nijmegen

Recensie Arnhem, De Gelderlander, Maarten Jan Dongelmans

'Soms kunnen zaken het beste maar simpel gesteld worden. Blijf gewoon volop kaarten kopen - ook al worden ze duurder, - wordt vriend of partner van Het Gelders Orkest (HGO) en dan heeft de bezuinigingswoede van Den Haag geen vat op het gezelschap. Orkestdirecteur George Wiegel doet die suggesties deze vrijdagavond na zijn woord van dank aan de massaal opgekomen abonnementhouders en krijgt de handen meermaals op elkaar. Een mooie opsteker voor HGO, daar in het warme Musis Sacrum; al valt het effect te bezien. Het zwaard van Damocles bungelt immers vervaarlijk boven de klassieke muzieksector.

De gloedvolle woorden en de adhesie vanuit de zaal passen bij een concertavond waarop passie met hoofdletters wordt geschreven. Die gedrevenheid is al in het voorprogramma voelbaar. HGO biedt, voorafgaande aan zijn laatste Arnhemse uitvoering van dit seizoen, wederom aan meer dan honderd amateurmuzikanten (vanaf 10! jaar) gelegenheid op een professioneel podium voor een talrijke schare fans samen met beroepskrachten grootse muziek uit te voeren. Dit keer staat Dvorák op de lessenaars en het resultaat doet je versteld staan.

De ontroering en fierheid van het beroemde Largo plus de grandeur van de Finale uit de Negende symfonie krijgen het volle pond. Dirigent en coach Dick Bolt is terecht trots op dit huzarenstukje. Wanneer de profs van HGO zich vervolgens installeren, is Musis vrijwel compleet bezet. Niet iedereen heeft door wat pianist Cédric Tiberghien aan het begin vertelt, maar het blijkt op een (terechte) programmawijziging te gaan. Les Djinns van Franck opent nu het concert en nodigt meteen uit tot muzikale fitness. Tiberghien voelt zich happy in de fysieke condities van het concertante werk maar laat het niet bij spierballenvertoon. Zijn aanpak, maar ook dit van dirigent Jakub Hrusa en HGO, getuigt evenzeer van emotie, merkbaar in suggesieve zangerigheid en oprechte aandacht voor het inpassen van een rangfijne detaillering in de grote expressielijnen. Knap zoals de pianist zijn toucher moeiteloos laat schakelen tussen introverte passages en heftige virtuositeit.

Hartstocht en distantie houden elkaar in evenwicht in Ravels Pavane. De troefkaart wordt echter met Dvoráks Zevende symfonie gespeeld. De vurige somberheid komt gedreven en vooral authentiek uit de verf. In zo'n uitvoering wint de Zevende het toch echt van de veel bekendere Negende. 

Download artikel (PDF) >>>