Recensie 'Tsjaikovski's tranen en triomf' (november 2008)

Concert: Tsjaikovski's tranen en triomf
HGO o.l.v. Ken-ichiro- Kobayashirt
Werk van Tsjaikovski

maandag 01 december 2008 , gezien in Apeldoorn

 'Gelders Orkest excelleert in zwanenzang,

Misschien is de grootste valkuil van een symfonie met de titel 'Pathétique' om die ook pathetisch te willen spelen. Dirigent Ken-ichiro Kobayashi maakte die vergissing niet tijdens de prachtige subtiele en fijnzinnige uitvoering van Tsjaikovski's zwanenzang. Vanaf de eerste maat was er de grote aandacht voor de klank en de stiltes in de muziek - Kobayashi's handelsmerk. De rustige organische opbouw zorgde ervoor dat de dramatische climax in het eerste deel ook echt dramatisch uitwerkte. Bezield zong Het Gelders Orkest de met weemoed en verloren liefdes beladen zangen en kwamen er voor de luisteraar vele waardevolle muzikale details voorbij. Zoals het voortreffelijke fluitspel van Peter Verduyn Lunel; gave koperpassages; of de verstilde klarinetsolo die in de diepte wordt overgenomen door de basklarinet.

Zowel qua collectief als individueel wist Kobayashi het beste uit het orkest te halen en het evenwicht te handhaven tussen de grote lijn tempo en de details. Zo leidde hij het orkest gloedvol tot de laatste noten van de contrabassen, waarbij het leek alsof het muzikale hart van Tsjaikovski ophield met slaan. Dit Tsjaikovski-programma had niet de gebruikelijke opbouw met kortere stukken en een soloconcert voor de pauze en daarna de stevige symfonie waarin het orkest kan schitteren. Dit keer was het omgekeerd: het muzikale zwaartepunt lag vóór de pauze. Daarna volgde de ouverture Romeo en Julia. Móói natuurlijk, maar ook een béétje suikerzoet harparpeggiofondant. Afgesloten werd met Ouverture 1812 waarover de componist zélf zei dat deze: 'banaliteiten en voornamelijk lawaaierige passages' bevat. De luide, elektronisch opgewekte kanonschoten aan het slot leiden tot zéér enthousiaste ovaties, mede voortkomend uit dankbaarheid dat de trommel vliezen nog in tact waren.