Recensies 'Nabucco' (januari 2009)

Nabucco
Giuseppe Verdi
door de Nationale Reisopera en Het Gelders Orkest
nog te zien tot en met 21 februari
Klik hier voor meer concertinformatie

De pers over Nabucco:
Trouw, 2 februari 2009, door Peter van der Lint
Nanco de Vries redt sterke Nabucco bij de Reisopera

‘Met Verdi's opera uit 1842 begon een nieuw tijdperk voor de Italiaanse opera. De muziek kreeg een nieuw soort energie, een ongegeneerde, haast lijfelijke aanwezigheid met opzwepende ritmen en grote op het gevoel gecomponeerde koorscènes. Zaterdagavond klonk die vernieuwing, de natte inkt van de partituur zogezegd, in elke maat door.
Dirigent William Lacey wist met een gedreven spelend Gelders Orkest de meer luidruchtige bombast schitterend af te zetten tegen de ingenieuze details; details die Verdi wel degelijk ook in zijn partituur verstopte, maar die je haast nooit te horen krijgt.’

‘En naast het uitstekende orkest wist ook het Koor van de Nationale Reisopera behoorlijk indruk te maken. Verdi bedacht hen met schitterende muziek, waarvan het onverwoestbare 'Slavenkoor' in deze uitvoering een hoogtepunt was. Mooi om deze 'dijenkletser' weer eens in context, en prachtig mezza voce gezongen, te horen.’

NRC Handelsblad, 31 januari 2009, door Kasper Jansen
Actuele, heftige Nabucco

‘Verdi's geweldige muziek krijgt een brisante vocale en muzikale uitbeelding o.l.v. William Lacey. Bij het roerig en martiaal spelende Gelders Orkest overleven toch nog wat kamermuzikale nuances.’

Telegraaf, 30 januari 2009, door Thiemo Wind
Nabucco in een oude loods

‘Hoewel het verhaal grotendeels verzonnen is, speelt Verdi's Nabucco zich bijna drieduizend jaar geleden af tegen de achtergrond van de Babylonische onderdrukking der Judeeërs. In de nieuwe productie van de Nationale Reisopera valt geen tempel te bekennen. Het eenheidsdecor is een vervallen loods. (...) Ondanks de clichébeelden krijgt de aandacht amper de kans te verslappen, dankzij enkele goede zangers en de macht van Verdi's muziek. Anooshah Golesorkhi geeft Nabucco zingend en acterend geweldig gestalte, zeker als de koning blijk geeft van een broos gemoed. Elena Pankratova gooit alles in de strijd als het kreng Abigaille, messcherp en met windkracht tien tussen de Slavische kaken.’

‘De koorzangers van de Reisopera hebben intussen de avond van hun leven. Het Slavenkoor zingen ze prachtig ingetogen, rustig en met een weemoedige toon. Afgezien hiervan houdt de Britse dirigent William Lacey de druk stevig op de ketel. Een wat rustiger aanpak zou de expressie in deze vroege Verdi meer reliëf kunnen geven, maar de interpretatie komt onmiskenbaar uit een goed hart. Bij de première in Enschede raakte het Gelders Orkest na een rafelige start geleidelijk in vorm. De geluidsverwerking in het gloednieuwe Muziekkwartier was nu beter dan bij de opening, er heerste een goede balans tussen bak en bühne. De akoestiek is zowel gul als kritisch, en aan de klinische kant.’

Volkskrant, 29 jauari 2009, door Frits van der Waa
Babyloniërs met Castro-pet in Mao-jas

'Er zijn eigenlijk geen zinnige argumenten om Verdi's opera Nabucco op de planken te brengen, want het is een draak van een stuk. Voor de muziek gaat dat natuurlijk niet op: het insipide verhaal over de Babylonische vorst Nebucadnezar en zijn allesbehalve bijbelse, laat staan historische bekering tot het jodendom inspireerde de 28-jarige Verdi tot een paar vroege staaltjes van zijn meesterschap, waaronder het befaamde 'Slavenkoor', Va pensiero.'

' In muzikaal opzicht is de voorstelling iets genietbaarder. De akoestiek van het nieuwe Enschedese Muziekkwartier is wat krap voor de grote porties geluid die het Babylonisch Volksfront en de Russische sopraan Elena Pankratova, de vertolkster van Nabucco's dochter Abigaille, de zaal inslingeren. Nabucco zelf, gezongen door de zwaarlijvige Amerikaanse bariton Anooshah Golesorkhi, laat genuanceerder geluiden horen, maar klinkt naast de joodse hogepriester (Harry Peeters) soms wat beslagen. De Engelse dirigent William Lacey, die Het Gelders Orkest veel robuuste koperklanken ontlokt maar nog wel wat aan het hout mag schaven, laat de kansen om het geweld te beteugelen te vaak onbenut. De schaarse intieme momenten - met name de sublieme soli voor de cello - bieden verlichting.'

Algemeen Dagblad, 30 januari 2009, door Oswin Schneeweisz
Muzikale kwaliteit houdt bordkartonnen en militaristische Nabucco overeind.

' Wat je ziet is wat je krijgt: meer diepgang valt niet te ontdekken in de enscenering van Albery (...). Het is vooral de muzikale kwaliteit die deze Nabucco overeind houdt. De jonge Britse dirigent William Lacey (eerder bij de Reisopera te gast in Les Contes d'Hoffmann) levert vakwerk, vooral in een opvallend ingetogen en verfijnd klinkend Va Pensiero, het bekende slavenkoor.Nergens gaat Lacey met zevenmijlslaarzen door Verdi's partituur. In elke maat is hij op zoek naar nuance, helderheid en intimiteit. Ze mogen er zijn: de vele koorpassages, waar deze opera tegenwoordig zo bekend om is.De bronstige, licht ontvlambare stem van Nabucco (Anooshah Golesorkhi), de vocale dramatiek van Abigaille (Elena Pankratova) en Fenena (Hilke Andersen): de Nationale Reisopera heeft een paar uitstekende solisten bij elkaar gezet. Zo wordt het toch nog een leuke avond.'