Carel Kraayenhof, bandoneon

Toen Carel Kraayenhof in 2002 op het koninklijke huwelijk door heel Nederland in het hart werd gesloten, had de bandoneonspeler en tangospecialist al een indrukwekkende carrière achter de rug. Als autodidact wordt hij in 1986 ‘ontdekt’ door Astor Piazolla. Twee jaar later richt hij zijn eigen tango-orkest ‘Sexteto Canyengue’ op, waarmee hij in 1990 uitgebreid toert door Uruguay en Argentinië. Daarna volgen optredens in vele landen binnen en buiten Europa. In 1993 richt hij de vakgroep Argentijnse tango op aan het Rotterdams conservatorium.

Ook klassiek Nederland heeft Carel Kraayenhof ontdekt. Na een concert met Het Brabants orkest in 1997 volgen optredens met het Rotterdams Philharmonisch Orkest en het Residentieorkest. In 2003 was een eerste samenwerking met het Gelders Orkest goed voor tien uitverkochte zalen.
De veelzijdigheid van Kraayenhof is groot, even groot als de talloze facetten van de tango. Hij heeft samengewerkt met cellisten Quirine Viersen en Yo Yo Ma, violiste Janine Jansen en orkesten als de Berliner Philharmoniker en de London Philharmonic Orchestra. Maar ook speelde hij met de popgroep Bløf, filmcomponist Ennio Morricone en bekende Nederlandse vocalisten Marco Borsato, André Hazes en Trijntje Oosterhuis.

Kraayenhof ontving veel onderscheidingen, waaronder in 2003 de Edison Publieksprijs voor zijn CD ‘Tango Royal’ en in 2005 van de Argentijnse regering een hoge onderscheiding voor zijn onuitputtelijke inzet voor de Argentijnse tango wereldwijd. Want als geen ander heeft hij de tango in Nederland en wereldwijd gemaakt tot wat die bedoeld is te zijn: muziek voor het volk die diep in je ziel grijpt.